Skip to content
03/06/2012 / nowherelandcountess

Φώτα θολά

Ψάξε για τα κορίτσια που φοβούνται. Με τα μάτια θολά, χάνονται σε στενά δρομάκια. Τα φώτα τις ζάλισαν και έχασαν το δρόμο τους. Ψάχνουν χωρίς να ξέρουν τι θα βρούν. Ποτέ δεν ήθελαν πολλά, πότε δεν είχαν έστω και λίγα. Χτυπάνε τη γροθιά τους στο μαχαίρι και νομίζουν ότι θα κερδίσουν, αλλά το μόνο που κάνουν είναι να ματώνουν τα λεπτά, κουρασμένα δαχτυλά τους.

Ξυπνάς το πρωί, ζαλίζεσαι ακόμα από τον βαρύ ύπνο. Θέλεις να κάνεις κάτι. Θέλεις να σταματήσεις τον κόσμο για να μπορέσεις να κατέβεις από το βαγόνι που σε έβαλαν με το ζόρι. Το ταξίδι είναι μακρύ, κι εσύ είσαι στριμωγμένος ανάμεσα στα ζαλισμένα κορίτσια, σε κοιτούν με μάτια κενά και τα χέρια τους πλέκονται σε μια παράκληση. Πάρτες μακριά. Δώσε τους κάτι. Ίσως έτσι να σταματήσουν τα βραδινά φώτα να είναι τόσο θολά.

Κοιτάς ψηλά. Γκρίζος ουρανός, τα κτίρια κρέμονται σαν λιωμένα κεριά. Καθώς οι κορυφές τους καίγονται, τα σώματά τους λυγίζουν πάνω από το κεφάλι σου, πλησιάζουν, σφιχταγκαλιάζονται και καθώς λιώνουν, γίνονται ένα και σε εγκλωβίζουν. Τα κορίτσια που φοβούνται το σκοτάδι κοιμούνται στις γωνιές, δεν σκέφτονται, δεν αγαπούν, δεν περιμένουν. Η κρύα αγκαλιά της λάσπης τις προστατεύει πια.

Και τότε καταλαβαίνεις ότι πρέπει να γυρίσεις σπίτι. Αλλά ποιο είναι το σπίτι σου τώρα πια?

Σκάβεις με τα χέρια σου βαθιά στα σωθικά σου, ψάχνεις να βρεις το κλειδί. Ό,τι ήσουν, ό,τι είσαι, ό,τι θα είσαι κυλάει από μέσα σου κι ανακατεύεται με την λάσπη. Η φωτιά σου ζεσταίνει τα κορίτσια. Ψάχνεις και ξαναψάχνεις, μα τίποτα δεν έχει μείνει πια.

Φτάνεις σε μια πόρτα. Είναι η πόρτα της. Χτυπάς σαν τρελός, χτυπάς για την αγκαλιά της, χτυπάς και στα αυτιά σου η ξερή απάντηση του ξύλου είναι ο βράχος που σκάει το κύμα της μοναξιάς σου. Κανένα χέρι για να πιαστείς, βουλιάζεις γρήγορα, χάνεσαι και δεν σε νοιάζει. Κανείς δεν θα σε βρεί. Ο πάτος της θάλασσάς σου είναι καθησυχαστικός και νανουρίζει την αποτυχία σου. Αποκοιμιέσαι στα σκαλιά.

Έπρεπε να βοηθήσεις τα κορίτσια. Ήταν κι αυτή ανάμεσα τους.

Τώρα έχει πετρώσει στην γωνιά του στενού δρόμου.

Advertisements

One Comment

Σχολιάστε
  1. sofia_miranta / Ιον. 3 2012 15:50

    Υπέροχο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: